Poëzie is als een ziekte waarmee ik al 40 jaar (sinds mijn twaalfde) ben behept. Het is een geschenk van de muze, een reddingsboei, maar ook een verslaving, een... » 

Poëzie is als een ziekte waarmee ik al 40 jaar (sinds mijn twaalfde) ben behept. Het is een geschenk van de muze, een reddingsboei, maar ook een verslaving, een vorm van dwangarbeid, een briefwisseling met bewonderde voorgangers. Mijn gedichten (vaak sonnetten) zijn klassiek van vorm en gewijd aan de grote thema’s van de dichtkunst: geloof, liefde en de wil tot weten: poëzie als filosofie of archeologie met literaire middelen. Ze leiden een eigen leven: over vorm en inhoud heb ik weinig zeggenschap gehad. Dit verzamelde werk brengt tien bundels in twee banden bijeen. Ze roepen een eigen wereld in het leven. Samengevoegd en bij elkaar opgeteld, betreft het om en nabij de duizend-en-één gedichten. «